Çocuk Dürbünü

Suçluluk duygusu öyle bir duygudur ki, taa derinlere işlemiştir. Yaşadığımız olaylar karşısında verdiğimiz çoğu yanlış tepkinin suçluluk duygusundan kaynaklandığını fark etmiyoruz. Öyle ki, o duyguyu artık karakterimiz zannediyoruz.  Aşırı duyarlı, alıngan halimizi, küsmelerimizi,  duyarsızlıklarımızı "ben böyleyim işte" deyip geçiştiriyoruz. Hayır öyle değil. "Sen sadece suçlu  değilsin. " Önce bunu farketmeli, kendini affetme ihtiyacı hissetmeli insan ve harekete geçmeli.  Nasıl affedeceğiz kendimizi? İşte bu kitap yol-yordam gösteriyor bize.  Zorlantılarımız, dirençlerimiz ve iç seslerimizle nasıl başa çıkacağımızı öğreniyoruz. Ve bırakıyoruz olumsuz duygularımızı.  Sıra bizi incitenlere affetmeye geliyor. Affetmek incinmişlik duygusunu bırakmaktır. Affetmek bağışlamak değildir. İstersen bağışlar yeniden bağ kurarsın, istersen mesafe koyarsın. Bu kişinin kendisine kalmış. Bunun da yolu yordamı bu kitapta.  Kendisiyle barışan yeryüzü ile barışır, g...

 Şimdilerde birçok uzman yeni neslin hızlandırılmış video, film-dizi seyretmesi üzerine konuşuyor. Ben de acaba nasıl bir şey bu diye diyerek deneyimlemek istedim.  Fakat sonuna dahi gelemedim çünkü beynim allak bullak olmuştu. Belki de faydası vardır diye düşündüm başta. Öyle ya bugüne kadar hep böyle görmedik mi?  Annelerimizi hızlı hızlı mutfakta bir şeyler hazırlamaya çalışırken, telaşla evleri toplarken, telaşlı telaşlı misafir ağırlarken; babalarımızı hızlı hızlı yemek yerken, bir an önce yemeğimi yiyeyim de maçımın başına geçeyim derken, bir an önce bitir şu ödevini derken, yanlış yaptığımızda hızlı hızlı defterimizin yırtarcasına yanlışımızı silerken, öğretmenlerimizi okullarda hızlı okuma yarışması yaptırırken, çocuklar “sizler  bir yarışmadasınız, milyonlarca rakibiniz var,  bir soruya en fazla 1 dakika ayırmak zorundasınız , hızlı olmak zorundasınız” derken duyduk hep.  Evet biliyorum şimdi herkes geçerli sebeplerimiz vardı ama diyecek. İşte şimd...